Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Gebeurtenis: theaterconcert van Twar­res. Belangstelling: ongeveer 950 personen (uitverkocht).

LEEUWARDEN - Na 'Wêr bisto' en de debuut-cd 'Stream' toerde Twarres eerst langs het clubcircuit. Vanwege de intieme kwaliteiten van hun liedjes zou het theater meer voor de hand liggen, zei de een. Zijn ze daar nou al aan toe, is dat niet meer iets voor ouwe lullen, hebben ze er wel genoeg reper­toire voor, zei de ander. Ondanks die twijfels is Twarres inmiddels aan de eerste theatertournee begonnen.

Hoewel er altijd wat te zeuren overblijft, is duidelijk dat de gang naar het pluche een juiste keuze is geweest. Twarres is immers gespecialiseerd in ragfijne samenzang, doorgaans gevat in niet al te snelle liedjes, en die komen in de luisterhouding echt beter tot hun recht.

Over de instrumentatie is ook nagedacht: geen drastisch akoestische uitvoering, zoals je wel eens ziet wanneer bands het theater induiken maar een transparant, her en der semi-akoestisch geluid, waarin ook ruimte is voor een rockende dynamiek, als het nummer in kwestie daarom vraagt. De vaste begeleiders kunnen het aan, al gaan ze wel eens iets te bombastisch te werk.

Het begrip 'theaterconcert' krijgt bij Twarres een extra dimensie doordat Mirjam Timmer en Johan van der Veen hun Wergeaster dorpsgenoot Jos Thie inhuurden voor de regie. Zijn hand is onnadrukkelijk, maar zeer effectief aanwezig. De actie centreert zich rond twee loungeachtige zit- en hangmeubelen midden op het podium, waarop Mirjam en/of Johan zich vooral tijdens de rustiger nummers kunnen terugtrekken. Soms in gezelschap van een of enkele muzikanten, waardoor de intieme sfeer van bijvoorbeeld 'Ladybird' (over het graf van Mirjams vader) mooi dichtbij komt.

Maar er zijn struikelblokken: zit Mirjam net lekker ontspannen met haar gitaar op zo'n bank, dan volgt er moeizaam gehannes van een 'roadie' met de mi­crofoonstandaard, een regelmatig terugkerend en vertragend ritueel. Mooi en terughoudend was wel het gebruik van de videoprojectie: sobere, passende beelden bij enkele num­mers op een klein scherm.

Verrassend genoeg werd de eerste set al afgesloten met 'Wêr bisto', de hit waardoor het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Bijna een set later kende het zo vlotte 'Well hello' een merkwaardig trage, uitgerekte en vooral misplaatste instrumentale passage. Alleen leuk vanwege de flarden uit de videoclips, waarop je kon zien hoeveel haarkleuren Mirjam en vooral Johan de laatste paar jaar hebben gehad.

In een verder gesmeerd lopende en prachtig uitgelichte show zijn Mirjam en Johan nog altijd hun charmant-klungelige zelf en dat Mirjam prachtige liedjes kan schrijven hoeft ook geen betoog. Perfect is het niet, maar hopelijk heeft Twarres nog jaren voor zich.

JACOB HAAGSMA

(bron: Leeuwarder Courant, vrijdag 20 februari 2003)