Ymkje Ytsma (links) kijkt toe hoe Tetje Wassenaar van McDonald's haar vriendin Berdien Bies helpt bij het drinken. De twee gaven zatedag hun eigen invulling aan Valentijnsdag. (foto Hoge noorden)

Door Niels Rigter

LEEUWARDEN - Berdien en Ymkje zit­ten beiden in een rolstoel. Aankleden, wc-bezoek, eten, bij alles hebben ze hulp nodig. Terwijl de zeventienjarige hartsvriendinnen eigenlijk niet zo hou­den van afhankelijkheid. Dus wat doe je als je op Valentijnsdag een vriendin wilt verrassen met een onbegeleid etentje in de McDonald's? Juist, gewoon vragen of het personeel je de friet naar de mond kan brengen.

Het is dat Berdien Bies uit Veenwouden een spierziekte heeft. Anders had haar ondernemingszin haar al drie keer de wereld rondgebracht. Niet dat de handi­cap haar weerhoudt van een bezoekje aan het Waldrock-festival of een middagje keten in de Leeuwarder binnen­stad met Ymkje.

De beperkingen die een rolstoel met zich meebrengen weerhielden de twee vriendinnen Berdien Bies en Ymkje Ytsma er niet van om van Valentijnsdag een bijzondere dag te maken. Het duo ging uit eten bij MacDonald's en liet zich daarbij vrolijk assisteren.

 Ymkje Ytsma uit Wergea kent ze van de mytylschool in Beetsterzwaag, een school voor leerlingen met een lichamelijke handicap. Daar zitten ze ieder in een andere hoek van de klas. Dat was een ordemaatregel van de school, om­dat de twee altijd aan het kletsen zijn.

Berdien wilde Ymkje, die als epileptica eveneens aan haar rolstoel is gekluis­terd, op Valentijnsdag verrassen. Het moest een etentje worden met z'n twee­tjes, dus zonder begeleiders. Daarom zond Berdien haar vriendin een ano­niem briefje. Of Ymkje zaterdag aan het eind van de middag naar de McDonald's aan de Wirdumerdijk kon komen. Mis­schien zat daar wel de gedroomde aan­bidder op haar te wachten.

Op zich was het jammer dat er zich bij de hamburgertent geen galante jongen met een bos rozen aandiende. Ymkje is namelijk net als haar vriendin jongens-gek. En vrijgezel. Maar dat Berdien op haar zat te wachten voor een snelvoedselmaaltijd, maakte alles goed. Ymkje verrukt: „Wat een verrassing."

 De meiden bestellen. Twee keer kipnuggets, twee kleine friet en twee bekers co­la. Medewerkster Tetje Wassenaar neemt de bestelling op, haalt op verzoek het benodigde geld uit de beider beur­zen en regelt, voor de dames een mooi plekje.

Behoedzaam breekt ze de gefrituurde kip in hapklare stukjes. De frietjes krijgen een lekkere lik saus voordat Tetje ze om beurten bij Ymkje en Berdien in de mond stopt. Het mag dan een aandoen­lijk gezicht zijn, Tetje vindt het de nor­maalste zaak van de wereld. Het is ook niet de eerste keer dat het rolstoelkop­pel bij haar in de zaak komt. „Voor zo­iets hoor je gewoon even tijd vrij te ma­ken", vindt Tetje.

Ook Berdien vindt dat ze niet iets onmogelijks vragen. „Het is iets heel kleins, maar ze doen het toch maar mooi voor ons." Zo'n etentje is namelijk wél heel speciaal. Want zomaar bij elkaar aan­kloppen of een logeerpartij is nu een­maal onmogelijk. Maar zelfbeklag is niks voor Berdien en Ymkje, stilletjes zitten kniezen in de rol­stoel evenmin. „Wij houden van avon­tuur", zegt Berdien namens beiden. Schaamte hoort niet bij zo'n houding. Dus klinkt er na de slappe lach gewoon weer het verzoek: „Kun je me nog een frietje voeren?"

(Bron: Leeuwarder Courant  maandag 16 februari 2004 wmm)