Onderstaande tekst is ingezonden door een Wergeaster om útens:

Vanavond weer eens de columns gelezen die onze WIW’er van het eerste uur Sieb Kerkstra schreef.
Je vraagt je af waarom hij er mee is opgehouden!
Psychologisch bekeken: geen respons uit het dorp.
Natuurlijk ook de Havensbank  heeft een wisselende column: Út de pinne , maar dat lijkt meer op Út de pine.
Het wordt tijd dat er nieuw leven wordt geblazen in Sieb’s idea.

Als je in de stad woont, is het sociale leven zoveel aangenamer; niet meer met de auto naar je werk, de Aldi is op loop afstand, Expert is toch duizenden euro’s goedkoper dan Klaas etc.
En de Wergeasters kom je overal tegen bij de Albert Heijn, de Mediamarkt, de Intratuin, de Praxis , de Gulf en de Harmonie.
En in de weinige keren dat ik bij mijn psychiater kom buigen ze hun hoofd af, want dat is wel te gênant.
Maar verder zijn deze contacten altijd hartelijk, maar kort.
Mijn buurt is helaas omgeven van grijze oudjes. Je moet oppassen dat je niet wordt overreden door rollator’s, scootmobieles, of taxi’s.
Nu het internetcafé in Wergea is opgeheven ben ik vrijwilliger geworden van het internetcafé in Erasmushiem , ongeveer 30 passen bij mij vandaan.
Een riante verbetering moet ik zeggen, de koffie is gratis ( niet kwaad worden Betty), drie cursisten tegelijk, het slokje koud in de koelkast en ieder keer complimenten van dat doe je echt leuk Cor.
Niet dat ik wil klagen over mijn oude dorp, want wat dat aan gaat, luister ik altijd naar Jacques Brel.
Tenminste één keer in de week waag ik het, het van Harinxmakanaal liefst bij duister, over te steken om naar Wergea te gaan om een paar “oude” Wergeasters hun laatste bakje Senseo af te troggelen.
Want je weet nooit wie je tegenkomt, vooral liever niet Rom Tysma; hij heeft zelfs zijn dochter al aangeboden als ik maar in Wergea bleef.

Iedere dag bekijk ik mijn e-mail of er ook een bericht uit Wergea is. Helaas het meeste nieuws haal ik van www.wergea.com. Ik heb berekend dat de statistieken van ”mijn” website sinds mijn verhuizing met tenminste 20% is toegenomen.
Gelukkig dat Jetse Koster nu iedere avond uit mijn luidsprekers komt.

En soms als ik melancholiek word wandel ik naar de Drachtster Brêge, en op it beton sjoch tusken skimer en ljocht twa tuorren yn it suden efter de kym.
En yn reade flewielen loften sjoch ik slachskippen fan wolken en se nimme myn hêrt, mar foaral myn ferstân.
Hoe lang binne de fjilden tusken Ljouwert en Wergea nog wiid.
Hoe lang binne der noch ljippen en hoe great blieuwt myn finster oant myn dea.

Ik bin berne yn de strjitte wer’t Jeen van der Berg en Abe Lenstra wennen, mar myn  siel leit yn Wergea.

Oant hjoed Cor.